February 2019


1000 บาท
เงินทุนเริ่มต้นเป็นสิ่งสำคัญมากในการลงมือทำสิ่งใดก็ตาม ยิ่งมีทุนเริ่มต้นมากเท่าไร เทรดเดอร์ก็ยิ่งมีโอกาสประสบความสำเร็จและมีรายได้ที่มั่นคงมากเท่านั้น หากคุณมียอดเงินคงเหลือในบัญชีจำนวนมาก คุณก็สามารถทำการซื้อขายได้มากขึ้นและมีรายได้มากขึ้น

ทุนเริ่มต้นของเทรดเดอร์

สำหรับเทรดเดอร์ที่อยู่ในตลาดหุ้นอย่างต่อเนื่อง การมีรายรับ 10% ของเงินทุนเริ่มต้นต่อเดือนก็ถือว่าเพียงพอ นั่นถือว่าเป็นกำไรที่พอรับได้ เทรดเดอร์มืออาชีพมักจะมีรายได้เพียงพอจากแหล่งต่างๆ เข้าสู่บัญชีของพวกเขา ซึ่งอาจเป็นการลงทุนด้วยเงินสดของตนเอง หรือการลงทุนจากบริษัท หรือนักลงทุนเอกชน

ในการสร้างรายได้ $1,000 อย่างต่อเนื่องในตลาด Forex คุณจะต้องมีเงินทุนอย่างน้อย $10,000 ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้รู้

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้เริ่มต้นจะต้องมีเงินจำนวนเท่านั้น คุณสามารถเริ่มต้นด้วยเงินลงทุนที่ไม่มาก จากนั้นค่อยๆ เพิ่มปริมาณการซื้อขาย ซึ่งมีตัวเลือกเพื่อเริ่มต้นในตลาด Forex หรือเทรดออนไลน์ด้วยเงินเพียงหนึ่งพันบาท

บริษัทที่ทำได้จริงด้วยเงินฝากขั้นต่ำ

  • Binomo

    บริษัทที่ได้รับการพิสูจน์มาเป็นเวลานานที่มีเอกสารรับรอง ที่ซึ่งคุณสามารถเริ่มต้นด้วยเงิน 1,000 บาท แม้ว่าการเทรดขั้นต่ำจะมีมูลค่า 100 บาท แต่หากต้องการเทรดตามกฎการบริหารจัดการเงินทุน คุณจะต้องเพิ่มยอดเงินเป็นสองเท่า

    คุณสามารถเริ่มต้นด้วยเงิน 500 บาท บนแพลตฟอร์มการซื้อขาย Binomo

    คุณสามารถไว้วางใจบริษัทด้วยเงินที่คุณหามาได้อย่างยากเย็น เราได้รับความนิยมจากเทรดเดอร์และดำเนินการมาตั้งแต่ปี 2014

วิธีเริ่มต้นด้วยเงิน 1,000 บาทในการซื้อขายออนไลน์

หากต้องการเป็นมืออาชีพในสาขาของคุณ คุณจะต้องสั่งสมประสบการณ์ ดังนั้นคุณจะต้องหมั่นฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ทดสอบแพลตฟอร์มสำหรับการซื้อขายออนไลน์ และลองใช้กลยุทธ์ที่แตกต่างกัน กล่าวอีกนัยหนึ่ง คุณจะต้องทำการทดสอบจำนวนมากก่อนที่จะทำการซื้อขายอย่างจริงจัง และสิ่งนี้จะต้องมีการลงทุนด้วยเงินสดอยู่เป็นประจำ แน่นอนคุณสามารถทดสอบในบัญชีทดลองได้ แต่เชื่อเถอะว่ามันไม่เหมือนกัน การมีทักษะ

ระดับมืออาชีพและความรู้ในรายละเอียดปลีกย่อยของตลาดหุ้นได้มาจากการซื้อขายจริงด้วยเงินจริงเท่านั้น

หากคุณเริ่มต้นด้วยเงินหนึ่งพันบาท คุณจำเป็นต้องมีแพลตฟอร์มการซื้อขายที่ใช้งานง่าย อีกทั้งต้องพิจารณาข้อดีข้อเสียของการลงทุนด้วยเงินจำนวนไม่มาก

ข้อดีของการฝากเงินจำนวนไม่มาก

  • ไม่มีความเสี่ยงเป็นพิเศษ เพราะการสูญเงิน 1,000 บาทนั้นดูไม่น่ากลัวเมื่อเทียบกับเงิน 1,000 ดอลลาร์
  • คุณจะได้รับประสบการณ์เฉกเช่นเดียวกับถ้าคุณเริ่มต้นด้วยเงิน $1,000
  • คุณสามารถใช้เงินออมในการฝึกฝนของคุณ จัดสรรเงินส่วนหนึ่งให้กับบัญชีของคุณ และใช้ส่วนที่เหลือไปกับการฝึกฝนให้ชำนาญ

ข้อเสียของการลงทุนที่จำกัด

  • ไม่สามารถมีรายได้มาก แม้จะได้ผลกำไรเป็นบวก 100% คุณจะไม่ได้ไปมากกว่าจำนวนเงินที่คุณลงทุน ถ้าเราพูดถึงการลงทุนด้วยเงิน 1,000 บาทก็จะทำให้คุณเข้าใจ
  • ด้วยยอดรวมดังกล่าวจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะตรวจสอบความมั่นคงของบริษัทที่คุณเลือก พวกเขาอาจเสนอโอกาสให้คุณเทรดบนแพลตฟอร์มด้วยจำนวนเงินขั้นต่ำ แต่เมื่อคุณลงทุนด้วยเงินก้อนใหญ่แล้ว พวกเขาก็จะโกงคุณ
  • ข้อเสียดังกล่าวข้างต้นเกี่ยวข้องกับเทรดเดอร์ที่มีประสบการณ์เป็นส่วนใหญ่ สำหรับผู้เริ่มต้นที่มีเงินฝากขั้นต่ำ จีงไม่เป็นเรื่องน่ากังวลเท่าไร แต่ข้อดีมีผลกับผู้เริ่มต้น
  • เราได้พิจารณาบริษัทที่น่าเชื่อถือบางแห่งที่คุณสามารถลงทุนด้วยเงินออมของคุณและไม่ต้องกังวลกับการถูกโกง บริษัทเหล่านี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีใบอนุญาตจากหน่วยงานกำกับดูแล เราเลือกพวกเขาเพราะคุณสามารถเริ่มทำการซื้อขายที่นั่นได้ด้วยเงินจำนวนเล็กน้อย

บทสรุป

เริ่มสำรวจตลาดหุ้นด้วยการลงทุนจริงขั้นต่ำ เลือกบริษัทที่คุณสามารถเปิดการซื้อขายมากกว่า 10 รายการด้วยการฝากเงินเพียงเล็กน้อย สิ่งนี้จะช่วยให้คุณเข้าใจสาระสำคัญของการซื้อขายได้ดีขึ้น ฝึกฝนบนแพลตฟอร์มการซื้อขายให้ชำนาญและทดสอบกลยุทธ์ที่คุณเลือก

เริ่มการซื้อขายด้วยการลงทุนจริงน้อยที่สุด

visa run to laos

The woman in the green-cloth militar shirt was busy playing pool on her computer. I approached her small both on the Laos/Thai border and coughed slightly. She looked up briefly to inspect my visa, pushed it back into my hand, and went back to a tricky shot on her eight ball. Welcome to Laos.

When you get tired of the 90-day visa runs to Cambodia, there is an alternative. Laos hosts many treasures and a visa run to the capital, Vientiane, is an ideal way to kill a few days. My 13-hour overnight bus journey from Sri Racha (40 minutes from Pattaya) to the north-eastern Nong Khai border town cost 450 bath. As we finished the 600 kilometers drive we pulled into the terminal, and half a dozen tuk-tuk drivers began sprinting alongside the bus until it was parked up. After some gentle bartering, one chap agreed to take me to Friendship Bridge for 25 bath.

Once at the bridge (opened in April 1994) I strolled over to the Thai immigration office and, having filled in the mandatory form, was ready to cross over. Minibuses wait regularly by the immigration point to take people across for 20 bath. It doesn’t leave until it’s full, and here they have a liberal definition of full. Because I was the last aboard I had to content myself with being squeezed into a small step, along with my backpack, inches from the driver.

At first a collection of shrubbery obscures the view. But after a moment the Thai flags at their side of the bridge can be seen blowing briskly in the morning breeze. The bridge offers views of the Mekong River and small houses nestled against the riverbank. Passing two fading Laos flags at the other end of the bridge, the minibus went through a pair of wrought-iron gates and into one of the ten poorest countries in the world. To enter Laos you’ll need a passport photo and US$30, and in return you’ll receive a 15-day visa. Should you want to stay longer than 15 days, the best place, in fact some say the only place, to extend it is in Vientiane.

With my visa in hand, the next obstacle was the pool-playing woman. Behind her was a smal desk where a man demanded 20 bath for no apparent reason, and lastly there was another officer who wanted to check my passport. At this point you could of course turn around and get back in your minibus, but having travelled all this way it seems a little churlish.

It’s 24 kilometeres to Vientiane, and transport options are numerous as jumbo drivers wait eagerly outside. Jumbos are the Lao version of songtaews, and are essentially trucks with two wooden rows of seating in the rear. Some of the drivers wanted 200 bath, but one came down to 30 bath. The drive didn’t present a country of extreme poverty, some houses seemed positively opulent, despite being stuck between paddy fields.

Once in Vientiane, I found the pleasant Khamkoun Hotel (450 bath a night) just past the Morning Marked. If you want to be even more central, head for the riverfront. The hotel provided a guidebook, which included an introductory welcome by Somphong Mongkholvilay, the President of the National Tourism Authority. A sombre photo of Somphong looked as thought he was almost scowling at the reader as he growled: “Country of smile and hospitality, Laos is opening its boundaries since for a few years. Laos is willing to welcome you.”

Even if Somphong disn’t feel like smiling, the rest of the brochure was written with togue firmly in cheek. On vaccinations, there was the reassuring: “Hepatitis, Japanese encephalitis: if you have not been vaccinated, it’s to late!” And the wonderful: “Bite from tiger? Very bad, especially in rainy season. You will be comforted knowing that your family is going to get news from you, reading the daily newspaper.” Quite why a dry-season bite is preferable, it didn’t say.

By now it was 9.30am, and I fancied breakfast. At the Mornibg Marked three women competed to sell baguettes and I bought one of the sticks for 20 bath. It was a combination of lettuce, spicy and sour sauce, pork skin, mayo and home-made ham, and was fantastic. Just down from the marked is one of the central features of the city: Pratuxai, a large arch with obvious similarities to the Arc de Triomphe in Paris. Although it looks impressive, its origins are quite accidental. America gave Laos cement in the 1960s for a new airport, but the government had other ideas and used it to create a victory monument.

Vientiane is a small city, and the only must-see site that requires transport is the national symbol, Phra That Luang. From a distance it seems to be straight from the set of Thunderbirds; a suare base with sharp spear-like shapes guarding a large central missile. It is compelling, if only because it lookes so aggressive. After a look around, a jumbo took me back to the city centre, and the Mekong. Driving down to the river, it was clear many of the houses had a French flavour.

I tried the super-strong Laos coffee on the riverfront before heading to the city’s most famous temple, Wat Si Saket. You could be unkind and say it’s the most famous largely because it’s the only one that wasn’t destroyed by marauding Thai’s in 1828, but that would be unfair. The fact it was spared is largely to do with it’s Thai-style, and today it stands quietly und unpretentiously just off the riverfront. Yellow-stained walls form a cloister around the perimeter. which houses hundreds of smal, bell-shaped niches. These in turn are each home to two small Buddha images. Behind the perimeter, coconut trees form a scenic backdrop.

Inside the main temple are hundreds more niches and Buddhas. It’s a small temple, more intimate and less austere ten many others, thanks to it’s relativly small size and the simple but poignant architecure. Vientiane may lack the temples and attractions o other cities, but it’s a place where time seems to drift by almost unnoticed, and that’s part of the appeal. If you seek true tranquillity, then Wak Sok Pa Luang, a herbal and sauna retreat just outside the city, is the place to go.

Wooden huts and orange robes draped out to dry pointed the way through a small forest towards my destination - a substantial tree house. At the top there were six straw beds laid out ready for massages while to the left was a small room with steam seeping out, and behind that a changing area. Opening the sauna door let out a storm of steam that made it impossible to see where the other end of the hut was. I sat on the first piece of seating that hit my knee and found the room was filled witha pleasant herbal smell, not that different from lemongrass. The massage was just as good. A Laotian massage is gentler than the Thai equivalent, but just as exhilarating.

Fully refreshed, I looked forward to to a night in the big city. We all know evenings in Pattaya offer a wonderful selection ofrestaurants and nightlife. Vientiane is about as far removed from that as it’s possible to get. While most places are shut by 9.00pm, what there is of nightlife is centred on the Mekong. The best solution is to find a small row of Western-style restaurants and pubs where the other tourists hang out, and nurse a Beer Lao until closing time.

A couple of days here will enable you to see all the things worth seeing. Your options then are to head to Luang Prabang, undoubtedly the country’s finest spot, or ro catch a bus back down to Pattaya.

Fact File:
1. The Transport Company runs daily buses to Nong Khai. Call 271-0101 for their regular bus or 279-4484 for the air-con version.
2. If you fancy flying, ring Thai Airwayson 260-0070, but you’ll have to complete the journey by road from Udon Thani.
3. If you choose to stay in Nong Khai, there’s Sala Kaew Ku temple to visit which has some odd-looking statues, there is a Buddha Park or there’s the Po Chai day marked.